Nederlanders houden van vlees. We consumeerden zo’n 87 kilo in 2009. Ten opzichte van voorgaande jaren is er een stijging in het vleesverbruik te zien, mede door stuntacties met varkens- en kippenvlees. Denk bijvoorbeeld aan de infame kiloknaller die de prijs van kippenvlees nog onder die van kattenvoer deed uitkomen. Acties zoals deze resulteren in massale kritiek van maatschappelijk organisaties zoals Wakker Dier en ook laten ze de politiek niet koud.
Agrariërs krijgen in toenemende mate kritiek te verduren, omdat hun teelt dieronwaardig zou zijn. Duurzaam is het devies. Biologisch de kreet. Maar is biologisch altijd zo logisch?
Berekenende consument
Chris Sprangers haalt in zijn artikel “Bio-industrie best ok” dit pamflet aan. Ondertekend door honderd geleerde dames en heren die de vee-industrie meer dan beu zijn. Het veroorzaakt immers milieuproblemen en het is dieronwaardig. Biologisch is wenselijk. Agrariërs, die al jaren alle zeilen bij moeten zetten om te voldoen aan de toegenomen vraag naar vlees, snappen dit ook. Maar biologisch telen is duur. Een pondje biologisch kippenvlees is al snel drie keer duurder dan een pondje regulier kippenvlees. En als burgers hiervoor hun portemonnee moeten trekken, veranderen ze, aldus Spangers, al snel in berekenende consumenten. Ook zullen ze nooit minder vlees gaan eten om zo nu en dan een biologisch boutje te kunnen kopen. Reguliere veeteelt blijft dus, hoe naar het sommigen ook in de oren klinkt, onmisbaar.
Het Rondeel
Juist omdat het koopgedrag van het gros van de consumenten niet zal veranderen, moeten er toch alternatieven komen voor de reguliere veeteelt. Eén van deze alternatieven is het Rondeel, een grote leghennenfarm op het snijvlak van duurzaam telen en bio-industrie. Dit concept is ontworpen door Livestock Research, een onderdeel van Wageningen Universiteit & Research Centre. Onno van Eijk, één van de ontwerpers, zegt uit te zijn gegaan van wat het dier, de boer, de consument en het milieu willen. Het Rondeel is zo bijzonder omdat er geen compromis is tussen wat de mens wil en wat het dier wil wat resulteert in een “bijna biologische teelt in een bio-industriële setting” aldus Spangers. Ondanks dat de Rondeelstal nu nog drie keer zo duur is als een reguliere stal, lijken de voerkosten niet te stijgen en kan de boer het bedrijf laten renderen omdat de producten toch op het speciale schap in de supermarkt worden verkocht. Rondeel-eitjes liggen vanaf vorige week in de schappen bij AH.
Agropark
Het Rondeel is een voorbeeld van een concept dat op grotere schaal toegepast kan worden om de agrosector duurzaam te laten produceren in betekenisvolle hoeveelheden. Het agropark is hier de culminatie van: een cluster van bedrijven die aan elkaar toeleveren en elkaars afval opnemen als grondstof, zodat er geen afval overblijft. Dit resulteert in minder mestproblematiek, minder stress voor de dieren tijdens vervoer en minder milieuvervuiling.
Nadelen?
Bezorgde burgers werpen als tegenargument op dat dieren in agroparken gereduceerd worden tot radertjes en hun welzijn ernstig in het gedrang komt. Niet waar, aldus Karel de Greef, innovatieonderzoeker aan de WUR. Agrariërs willen niets liever dan een dier dat goed in zijn vel zit, dan produceert het immers meer. Mensen zijn altijd geneigd dieren te vermenselijken, maar dierenwelzijn is niet hetzelfde als hoe wij denken dat een dier zich moet voelen. Varkens wroeten niet in de moeder omdat ze dat steeds maar weer zo heerlijk vinden, maar omdat ze verkoeling zoeken. Als de natuur hier niet voor kan zorgen, dan moet de mens dat doen.
Kortom, is biologisch beter en logisch? Ja. Is het wenselijk? Natuurlijk. Is een complete biologische veeteelt mogelijk? Nee. Dit kan niet voldoen aan de vraag en het besteedbaar vermogen van de consument. Tussenvormen zoals Agroparken en het Rondeel worden steeds belangrijker. Zo kunnen onze agrariërs blijven voldoen aan onze vraag op een manier die de dierenliefhebber tevreden stelt.
Een andere mening toegedaan, laat het hieronder weten.